อลาสกันมาลามิวท์ (Alaskan Malamute)

ความสูงเฉลี่ย : 23-25 นิ้ว

น้ำหนักเฉลี่ย : 75-85 ปอนด์

อายุขัยเฉลี่ย : 10-12 ปี

กลุ่มสายพันธุ์ : นอร์ทเทิร์น

อุปนิสัย : ภักดีต่อสมาชิกในครอบครัว รักเด็กในครอบครัวตนเอง และเข้ากันได้กับสัตว์อื่นแต่ต้องมีความสัมพันธ์กันมาตั้งแต่ต้น ต้องให้เข้าฝึกในสถานฝึกสุนัขที่ผู้มีประสบการณ์หากปล่อยไว้ไม่ฝึกก่อนจะหอนเมื่ออยู่ตามลำพัง

ลักษณะเฉพาะ : ขนชั้นนอกจะยาวและหนามาก ส่วนขนชั้นในก็หนาชุ่มด้วยน้ำมันและอ่อนนุ่ม อาจหนามากถึง 2 นิ้ว สีขนอาจเป็นสีเทาอ่อนและขาว สีดำและขาว หรือสีขาวปลอด

การแปรงขนและการออกกำลัง : การแปรงขนให้ทุกสัปดาห์หรือสัปดาห์ละ 2 ครั้ง ขนชั้นในจะผลัดปีละ 2 ครั้ง ซึ่งในช่วงผลัดขนนี้ก็จะต้องแปรงขนให้ทุกวัน ต้องคอยกระตุ้นทั้งทางร่างกายและทางจิตใจ มิฉะนั้นจะก่อความเสียหายเมื่ออยู่ในบ้านและออกไปนอกบ้านได้ การพาออกกำลังทุกวันคือกิจกรรมที่ดีที่สุดที่จะช่วยแก้พฤติกรรมที่ไม่ดีของมันได้

กำเนิด : สุนัขพันธุ์นี้ถูกพวกไอนุอิตที่มีชีวตในช่วง 1000 ปีที่ผ่านมาใช้ให้ทำหน้าที่ลากเลื่อนหรือให้ท่องเที่ยวใปในที่ไกล ๆ ในดินแดนที่มีหิมะปกคลุมและมีอุณหภูมิติดลบ

คำแนะนำพิเศษ : ไม่ควรให้ผู้ที่ไม่มีประสบการณ์เลี้ยงสุนัขพันธุ์นี้ และก็ไม่ควรเลี้ยงตามห้องชุดที่มีพื้นที่คับแคบด้วย

อากีตะ (Akita)

ควาสูงเฉลี่ย : 24-28 นิ้ว

น้ำหนักเฉลี่ย : 75-110 ปอนด์

อายุขัยเฉลี่ย : 10-12 ปี

กลุ่มสายพันธ์ : นอร์ทเทิร์น

อุปนิสัย : มีความเป็นมิตรกับสมาชิกในครอบครัว แต่ขี้ระแวงคนแปลกหน้า การฝึกให้เชื่อฟังเป็นสิ่งที่ต้องทำแต่เนิ่น ๆ และจะต้องให้ใกล้ชิดกับผู้คนตั้งแต่อายุยังน้อยจึงจะดี บางตัวเข้ากับเด้กได้ดีแต่ต้องเคยใกล้ชิดกันมาตั้งแต่แรกเกิ แต่ทว่าบางตัวก็เข้ากับเด็กไม่ได้เสียเลย ส่วนใหญ่แล้วจะเห่าเมื่อถูกคุกคาม

ลักษณะเฉพาะ : มีได้ทุกสี อาจเป็นสีเดียวโดด ๆ หรือมีสีแซมสองสีหรือมากกว่า เช่น สีดำและสีน้ำตาล เป็นต้น มีขนสองชั้น โดยขนชั้นนอกยาวปานกลางแต่แข็ง ส่วนขนชั้นในอ่อนนุ่มและปุกปุยมาก ส่วนจมูกก็ใหญ่และแข็งแรงลักษณะคล้าย ๆ หมี สำหรับหางนั้นมีลักษณะม้วนขึ้นข้างบนหลัง

การแปรงขนและการออกกำลังกาย : ขนจะดูแลง่าย แปรงให้แค่สัปดาห์ละครั้งก็พอ ส่วนการออกกำลังกายนั้นก็ต้องพาเดินออกกำลังแต่พอประมาณไม่ต้องให้มากนัก โดยอาจพาเดินเล่นช่วงเวลาสั้น ๆ และอาจปล่อยให้วิ่งเล่นตามลำพังบ้างแต่ต้องทำเป็นประจำทุกวัน

กำเนิด : สืบสายพันธุ์มาจากสุนัที่ละม้ายสปิตซ์ด็อกชนิดหนึ่งที่มีชีวิตอยู่เมื่อราว 5000 ปีมาแล้ว ที่มีชื่อว่า อะกีตะนี้เป็นการตั้งตามชื่อจังหวัดอะกีตะบนเกาะฮอนชูของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งที่นั้นพวกขุนนางในสมัยนั้นใช้มันล่าสัตว์ตัวโต ๆ

ข้อแนะนำพิเศษ : อะกีตะไม่เหมาะสำหรับเจ้าของที่ขาดประสบการณ์ในการเลี้ยงสุนัข โดยเฉาพะมันจะก้าวร้าวกับสุนัขอื่น ต้องคอยระมัดระวังให้มากเป็นพิเศษเมื่อพาเดินออกนอกบ้าน

Airedale Terrier (แอร์เดลเทอร์เรียร์)

ความสูงเฉลี่ย : 22-23 นิ้ว



น้ำหนักเฉลี่ย : 45-50 ปอนด์



อายุขัยเฉลี่ย : 12-14 ปี



กลุ่มสายพันธุ์ : เทอร์เรียร์



อุปนิสัย : ขี้เล่น กล้าหาญ เข้ากับเด็กได้ดี แต่ก็อาจดื้อรั้นเอากับเจ้าของบ้าง นอกนั้นก็อาจก้าวร้าวกับสุนัขตัวอื่นได้ ต้องได้รับการฝึกและให้สมาคมกับสัตว์อื่น ๆ ตั้งแต่อายุยังน้อย ๆ ใช้เป็นสุนัขเฝ้าบ้านก็จะทำหน้าที่ดีเยี่ยม พอเห็นคนแปลกหน้าก็จะเห่าเอาไว้ก่อน แต่พอเจ้าของปรามมันก็จะเชื่อและหันมาเป็นมิตรกับคนแปลกหน้านั้น



ลักษณะเฉพาะ : มีขนสองชั้น ขนชั้นนอกแข็งกระด้าง ส่วนขนชั้นในอ่อนนุ่ม สีขนอาจเป็นสีน้ำตาลและดำ หรือสีน้ำตาลและเทาแก่ ขนที่บริเวณศีรษะ หู และที่หนวดเครามักเป็นสีนำตาล



การแปรงขนและการออกกำลังกาย : ไม่จำเป็นต้องแปรงขนมากก็ได้ สำหรับที่จะใช้ประกวดเขาจะใช้วิธีเอามือลูบขนที่หลุดออกจากตัวเท่านั้นก็พอ แต่ต้องขนตัดแต่งขนบ้างเป็นครั้งคราว ส่วนในเรื่องออกกำลังกายนั้น ก็ต้องพาออกเดินเล่นทุกวัน และปล่อยให้วิ่งเล่นเองบ้าง ก็จะช่วยให้มันร่าเริงยิ่งขึ้น



กำเนิด : กำเนิดตามลุ่มแม่น้ำแอร์ในยอร์กเชียร์ประเทศอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยการผสมพันธุ์ระหว่างสุนัขพันธุ์แบล็กแอนด์แทนเทอร์เรียร์กับสุนัขอ็อตเตอร์ฮาวนด์ ผลของการผสมพันธุ์ดังกล่าวทำให้เกิดสุนัขมีลักษณะพิเศษ คือ ไม่กลัวสิ่งใด มีความอดทนและชอบน้ำเย็นเป็นน้ำแข็ง

Afghan Hound (อัฟกันฮาวนด์)

ความสูงเฉลี่ย : 25-27 นิ้ว

น้ำหนักเฉลี่ย : 50-60 ปอนด์

อายุขัย : 12-14 ปี

กลุ่มสายพันธุ์ : ไซ้ท์ฮาวนด์

อุปนิสัย : เหมือนไซ้ท์ฮาวน์ทั่วไป คือโดยทั่วไปสุภาพเรียบร้อย แต่ไม่ชอบคนแปลกหน้านัก เป็นมิตรกับสัตว์อื่นส่วนใหญ่ แต่ก็อาจวิ่งไล่แมวที่ไม่มักคุ้นกันมาก่อน มีความไวต่อเสียงประหลาดมาก จะต้องให้ทำความคุ้นเคยกับสัตว์ต่าง ๆ เอาไว้ และต้องฝึกให้เชื่อฟังเจ้าของตั้งแต่อายุยังน้อย

ลักษณะเฉพาะ : มีขนยาวรุ่มร่าม มีสีตั้งแต่บลอนด์ทองอ่อนและบลอนด์ทองเข้มไปจนถึงสีดำ ลักษณะขนเป็นมันวาววับ ยกเว้นขนสั้น ๆ ที่อยู่บนหลัง

การแปรงขนและการออกกำลัง : ควรแปรงขนให้ทุกวัน กับควรพาเดินออกกำลังกายทุกวัน และควรมีบริเวณรั้วรอบของชิดพอที่จะปล่อยให้วิ่งเล่นบ้างสัปดาห์ละหลาย ๆ ครั้ง ก็จะช่วยฝึกนิสัยได้เป็นอย่างดี

กำเนิด : สุนัขชั้นสูงสายพันธุ์นี้จะปรากฏตัวบนเวทีประกวดสุนัขเป็นประจำ แต่ที่เลี้ยงไว้เป็นเพื่อนก็พอมี มีถิ่นกำเนิดในภูเขาต่าง ๆ ของประเทศอัฟกานิสถาน ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยถูกใช้ให้ล่าสัตว์ใหญ่ที่วิ่งเร็ว ๆ

Affenpinscher (แอฟเฟ็นพินเชอร์)

ความสูง: 9-11.5 นิ้ว

น้ำหนักเฉลี่ย : 7-10 ปอนด์

อายุขัยเฉลี่ย : 14-16ปี

กลุ่มสายพันธุ์ : คอมแพเนียนด็อก

อุปนิสัย :ซื่อสัตย์ต่อสมาชิกครอบครัว เข้ากับเด็กได้แต่ต้องสุภาพไม่ทําอะไรรุนแรง แต่ก็ยากที่จะฝึกสักหน่อย เข้ากับสัตว์อื่นๆ ได้แต่ต้องให้คุ้นเคยกันมาตั้งแต่เล็กๆ มีนิสัยมุ่งมั่นไม่กลัวเกรงอะไร ระวังระไวคนแปลกหน้าและบางทีก็จะกัดเอาเสียด้วยซ้ำไป มักจะทำหน้าที่เป็นสุนัขเฝ้าบ้านได้ดี

ลักษณะเฉพาะ : มีขนแข็งสั้นและหนาทึบตามร่างกาย แต่ขนจะยาวรุ่มร่ามที่บริเวณหน้า ที่ขาและที่หน้าอก สีขนจะดำ เทา สีเงิน หรือสองสีคือดำกับน้ำตาล

การแปลงขนและการออกกำลัง : เป็นสุนัขที่ไม่ค่อยจะมากเรื่อง เพียงแต่ต้องพาเดินออกกำลังกายทุกวัน ส่วนขนก้ต้องคอยแปรงให้ทุกสัปดาห์ และคอยตัดแต่งขนให้ 2-3 เดือนต่อครั้งก็ใช้ได้แล้ว

กำเนิด : ไปปรากฏตัวอยู่ในทวีปยุโรบในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยถูกใช้ให้ทำหน้าที่ล่าหนู ไม่ทราบเรื่องถิ่นกำเนิดที่แน่นอน แต่สังเกตที่ชื่อว่า "แอฟเฟ็นพินเชอร์" ซึ่งเป็นภาษาเยอรมันและเเปลว่า สุนัขลิง บ่งบอกว่ามีสายพันธ์กับประเทศเยอรมนี

Noisette

Maturation du fruit

Sur le plan botanique, la noisette est un akène doté d’un péricarpe ligneux appelé "écale" et renfermant une seule graine volumineuse. Ce fruit, de forme plus ou moins ovoïde, est protégé avant maturité complète par une enveloppe de forme tubulaire, l’involucre, d’aspect foliacé et divisé en lobes irréguliers.
Les noisettes sont généralement groupées avec leurs involucres en petites grappes de deux ou trois fruits appelées « trochets ». Peu avant la maturité du fruit, l’involucre s’assèche et s’ouvre à une extrémité, exposant le péricarpe à l’air où il va durcir et se colorer, pendant que la graine se concentre en sucres, en huile et en minéraux. Cette maturation a lieu en automne, et la cueillette (par l’homme, mais aussi très prisée par de nombreux animaux à cause de ses valeurs nutritives) peut avoir lieu entre la fin du mois d’août et en septembre, lorsque les trochets se détachent facilement des branches.
Une fois séchée, l’involucre se détache facilement de la coque dure, qui va conserver l’amande durant des mois.

Consommation

La coque n’est pas consommable, mais l’amande qu’elle contient est délicieusement parfumée, consommée comme fruit sec à l’apéritif ou en dessert. Elle est aussi souvent utilisée rapée en poudre, concassée, ou coupée en copeaux, en pâtisserie et confiserie sous diverses formes. On en extrait également une huile comestible mais sujette au rancissement.
Les noisettes sont très énergétiques, et très recommandées pour les sportifs. La noisette est idéale à combiner avec les amandes, les noix et les raisins secs. Les noisettes ont très bonne réputation pour les minéraux, oligo-éléments et son huile végétale.
On les ouvre à l’aide de casse-noisettes.
Il est notable que la grande majorité de la production mondiale soit achetée par la seule société Ferrero, afin de répondre à la demande de Nutella. De ce fait, la majeure partie des noisettes est consommée en association avec du cacao sous forme de pâte à tartiner.

Cerise

Histoire

Les populations européennes connaissaient et consommaient depuis au moins le IVe millénaire av. J.-C., une variété de cerise autochtone, celle du merisier sauvage. La sélection permettant peu à peu de sélectionner ceux aux fruits les plus gros et les plus sucrés, les plus précoces ou les plus succulents.
Le grand gastronome romain Lucullus est le premier à en avoir parlé. Selon la légende il aurait rapporté la « perle rouge » à Rome au retour de sa campagne contre le roi du Pont Mithridate VI (vers 70 av. J.-C.). Considérant que certaines variétés de cerise moderne sont originaires d'Asie mineure, cela peut être vraisemblable. Par ailleurs, le nom italien de la cerise, ciliegia rappelle effectivement le nom de la région de Cilicie, en Asie mineure. Cependant le cerisier était déjà connu des Grecs qui le nommaient kerasion, d'après la ville aujourd'hui appelée Giresun ou Cerasonte.
En turc on désigne la cerise par le mot "kiraz" qui vient du nom antique de la ville "kerasous". En français cerise, en anglais cherry, en espagnol cereza viennent également de ce nom antique de la ville.
Jules Verne, dans un ouvrage peu connu "Kéraban-le-Têtu", fait passer ses héros le long de la mer Noire en direction d'Istanbul, ils traversent une ville nommée Kérésoum où « le cerisier abonde ». Il mentionne que le bois de ces arbres est aussi utilisé pour faire des pipes.
En France, il fut cultivé pour le commerce dès le haut moyen-âge, ses fruits délicats et sucrés étaient appréciés, mais aussi son bois, à la texture et à la finesse délicate. Cependant c'est à Louis XV, qui aimait beaucoup ce fruit, que l'on doit l'optimisation et la culture intensive du cerisier moderne.

Variétés

Il existe de nombreuses variétés de cerises réparties en deux catégories, les douces et les acides. Plus de deux cents variétés de cerises sont vendues sur les marchés en Europe, auxquelles il faut ajouter autant de variétés très locales, génétiquement différenciées au cours du temps, en fonction de l'acidité des sols et des divers essais de greffons.
Parmi les douces, (les cerises proprement dites) on trouve les bigarreaux qui sont des fruits doux fermes et sucrés, avec une infinité de variétés (burlat, napoléon, cerise de Céret, noire de Méched, Guillaume, Reverchon, summit, hedelfingen...).
Parmi les acides, on trouve les guignes à la chair molle, les griottes particulièrement acidulées, les merises, et les cerises sauvages, au nombre de trois variétés :
Les amarelles, essentiellement la cerise de Montmorency
Les griottes, dont la plus connue est la griotte du Nord
La cerise anglaise, peu consommée car très aigre