Avocat

Description

L'avocat est une grosse baie à un seul pépin.
Les fruits des variétés les plus couramment commercialisées ont la taille d'un gros citron (150 à 250 g) mais il existe aussi des variétés plus grosses (plus de 1 Kg) ou miniatures (avocats-cornichons).
Alors que les inflorescences comptent chacune un grand nombre de fleurs, généralement un seul fruit ou seulement quelques uns se développent par inflorescence. Des grappes bien fournies sont exceptionnelles. L'avocat est relié à la branche par un plus ou moins long pédoncule formé en fait de l'axe de l'inflorescence élagué de tous les autres pédoncules floraux.
Il existe plus d'une dizaine de variétés couramment commercialisées d'avocat, dont la Fuerte, de la forme d'une poire à la peau fine et brillante, et la Hass, à la peau noire et rugueuse, qui sont les plus consommées en France.
À partir des 3 variétés d'origine américaines Mexicaine (petit et oncteux), Caraïbes (très gros et violet) et Amérique Centrale (à peau très épaisse), il a été créé plusieurs centaines d'especes.
Le fruit grossit sur l'arbre où il peut rester plusieurs mois, il ne mûrit qu'une fois cueilli (fruits climactériques). Dans le magasin, un avocat dur est donc signe de fraîcheur et pas d'une cueillette anticipée. Il a voyagé vite et il n'a pas passé de temps dans un bain d'éthylène. À la maison on peut accélérer le mûrissement en les entourant d'une couronne d'autres fruits comme les bananes qui produisent naturellement le gaz éthylène.
Sa couleur varie de vert à vert-brun et il renferme une graine. La grosseur de celle-ci fait qu'on parle couramment de noyau alors que c'est en réalité biologiquement un pépin. La chair de l'avocat est très grasse. Les végétariens l'utilisent comme substitut à la viande.
L'avocat est originaire du Mexique où il était déjà consommé par les Aztèques et les Mayas il y a de cela 8 000 ans. Importé en Europe par les Espagnols dès le XVIIe siècle, il faudra malgré tout attendre 300 ans de plus pour qu'enfin il s'installe de façon définitive dans la gastronomie française. En Europe, il était considéré comme un produit de luxe, mais en Amérique, où il était extrêmement courant, on le qualifiait souvent de "beurre du pauvre". Aujourd'hui, les avocats que l'on trouve sur les étals de France proviennent principalement des Antilles, d'Afrique, d'Australie, d'Israël et d'Espagne, mais aussi de Corse où l'on recense plusieurs plantations d'avocatiers.

Variétés

Hass : petit fruit à peau épaisse, assez rigide, granuleuse de couleur brun à violacé à maturité. Sa chair blonde est assez ferme et bien parfumée. Origine : Espagne, Mexique, Israël.

Fuerte : en forme typique de poire, à peau fine et mate de couleur vert sombre. Sa pulpe onctueuse, vert tendre possède une saveur prononcée très agréable. Origine : Israël, Espagne.

Ettinger : c'est le plus allongé des avocats, avec une fine peau vert tendre, lisse et une pulpe de saveur très délicate. Origine : Israël, Afrique du Sud.

Nabal : presque rond, à peau lisse, vert sombre, veinée de noir. Sa chair ferme et très colorée supporte bien la cuisson. Origine : Israël.
Lula : gros avocat renflé à la base à peau vernissé et vert jaune. Origine : Antilles.

Ananas

Description
L'espèce Ananas comosus appartient à la famille des broméliacées, genre Ananas, qui comprend de nombreuses plantes épiphytes. Cependant l'ananas (Ananas comosus) n'est pas épiphyte : il s'agit d'une espèce terrestre dont les tiges courtes portent une rosette de feuilles épaisses, sessiles, étroitement imbriquées et munies de piquants parfois acérés.
Le livre le plus complet à son sujet en français est L'Ananas, sa culture, ses produits de J.J. Lacoueilhe et C. Teisson (1984, collection Techniques agricoles et Productions tropicales, éditions Maisonneuve et Larose, Paris).
Ananas comosus est la seule espèce du genre Ananas à être autostérile. Les graines en sont donc rares (il faut présence de deux variétés différentes dans le voisinage). Cette plante se reproduit donc principalement par rejets (bulbilles) extrêmement nombreux sur la plante. On peut voir sur la photo ci-dessous un champ d'ananas au Mexique au stade de la production de rejets après récolte.
Le poids du fruit produit dépend complètement du poids du pied au moment de la floraison. Tout l'art du planteur consiste donc à le faire « fleurir » au bon moment.

Multiplication
Dans la nature l’ananas est pollinisé par le colibri. De petites graines brunes se forment alors dans le fruit. Pour éviter la présence de ces graines les cultivateurs éloignent les colibris des plantations et en interdisent l’importation dans les régions du monde où il n’existe pas, comme aux îles Hawaii. L’ananas est multiplié plus souvent par division des rejets formés à la base de la plante ou par bouturage de la couronne de feuilles portée par le fruit[1].

Histoire

Pompei : Au cours de fouilles archéologiques dans la villa de l'éphèbe à Pompéi, une peinture murale est découverte représentant un fruit ayant l'aspect de l'ananas. Cette œuvre d'art est à présent protégée dans le Musée archéologique de Naples. Ce fruit était-il donc connu dans l'Antiquité romaine ? Si oui, qui furent les hardis navigateurs qui rapportèrent ce fruit d'Amérique du Sud ? Les Phéniciens ? Les Romains ?
Christophe Colomb « découvre » ce fruit lorsqu'il arrive en Guadeloupe en 1493. En effet, pour les habitants, la tranche d'ananas est un cadeau de bienvenue pour les navigateurs, afin qu'ils se désaltèrent après le long voyage sur l'eau salée. Les Guadeloupéens se plaisaient aussi à en accrocher à l'entrée de leurs huttes en signe d'hospitalité.
Selon Christophe Colomb : « Il a la forme d'une pomme de pin, mais il est deux fois plus gros, et son goût est excellent. On peut le couper à l'aide d'un couteau comme un navet et il paraît très sain. »
L'ananas voyage ensuite vers toute l'Amérique tropicale pour arriver en Martinique en 1548. Dans son Histoire générale des Antilles habitées par les Français en l'an 1667, le père Dutertre en vante les qualités en parlant de lui comme du roi des fruits, car Dieu lui a mis une couronne sur la tête.
Les Hollandais le font connaître sous forme confite en Europe, et ils sont les premiers à le cultiver sous serre à Leyde. En 1672, ils le font découvrir à Charles II, roi d'Angleterre. C'est d'ailleurs la comparaison à la pomme de pin qui les pousse à l'appeler pine apple.
Les Portugais le plantent en Inde, à Java. Le fruit semble avoir trouvé une terre d'asile, dont le climat lui rappelle son continent d'origine, et se propage dans tout l'Extrême-Orient.
En France, on tente de le cultiver à partir de 1702, et Louis XIV les cultive à Choisy-le-Roi pour faire plaisir à Madame de Maintenon, sa maîtresse. Abandonnée pendant un temps à cause de son coût, la culture est reprise par Lenormand, le responsable du potager du château de Versailles, même si certaines rumeurs disent qu'il rend les femmes stériles.
Contrairement aux apparences, ce n'est qu'en 1790 que l'ananas est introduit à Hawaii, et il faudra encore attendre jusqu'au XXe siècle pour que les États-Unis deviennent un gros producteur du monde d'ananas, via la société Dole Fruit Company, qui inventa les méthodes industrielles de production, plus gros producteur, qui fit produire à Hawaii et aidé par la junte militaire aux Philippines à très bas prix. Mais il est aussi beaucoup exporté depuis la Côte d'Ivoire et la Thaïlande et le Costa Rica.

amande

Description

Ovoïde, recouverte d'une peau veloutée au toucher, verte et duveteuse, elle ressemble à une petite pêche verte, dont la chair reste mince, dure et sèche et ne devient jamais juteuse. Elle renferme un noyau jaune crevassé et ligneux, à coque épaisse (amandon) qui renferme une ou deux graines, également appelées « amandes ».
L'amande (dans ce second sens) est une graine oléagineuse à la chair pâle, croquante, douce ou amère (pour les amandes sauvages). Oblongue et aplatie, pointue à l'extrémité portant le germe, elle est couverte d'une peau brune légèrement velue. Si cette peau est retirée, l'amande est dite mondée.
L'amande verte désigne un fruit qui n'est pas mûr, récolté en juin et juillet, d'aspect tendre et laiteux et de saveur délicate.
Par extension, on appelle amande toute graine contenue dans le noyau d'un fruit (comme l'abricot).

Origine

Originaire d'Asie centrale, connue des Romains sous le nom de « noix grecque », elle fut très utilisée au Moyen Âge, pour préparer aussi bien des potages que des entremets sucrés.

Amande.
Les premières amandes douces fraîches de la saison se dégustent en dessert, comme les amandes vertes.
Séchée (entière, grillée, effilée, pilée, en pâte, en crème ou en lait), la graine se consomme telle quelle et entre dans la préparation de nombreux gâteaux, biscuits, bonbons et confiseries (dragée, praline, touron); elle accompagne le poisson (truite), la viande (poulet, pigeon) et diverses préparations (couscous, farces, beurres composés).
Les amandes amères séchées sont toxiques en grande quantité car elles contiennent de l'acide cyanhydrique. Elles s'utilisent cependant à faible dose en pâtisserie et en confiserie.
L'orgeat que l'on consomme de nos jours est une boisson fabriquée à partir d'amandes.
L'amande est très riche en lipides, protéines et vitamines.

Autres utilisations

L’huile d’amande extraite du noyau est, depuis l’Antiquité, très utilisée pour ses propriétés cosmétiques, adoucissantes et hydratantes en cas d’inflammation cutanée (cicatrisante et anti-inflammatoire en cosmétologie). Elle adoucit et tonifie la peau et est utilisée en dermatologie.
Elle est aussi un excellent laxatif, utilisée par les vétérinaires comme purgatif pour le bétail.
L’amandier est aussi utilisé en gemmothérapie pour son bourgeon qui aurait, selon les tenants de cette doctrine, une propriété antiscléreuse chez les personnes âgées.

Tamarin

Le tamarin est le fruit du tamarinier (Tamarindus indica). C'est un fruit tropical provenant d'Inde, sa présence est attestée dans l'île de la Réunion dès 1711, on le trouve aussi aux Antilles. Il est maintenant consommé un peu partout dans le monde. Ce fruit, chanté par J. Farreyrol, est formé de gousses de couleur marron dont la forme rappelle un haricot, à l'intérieur de laquelle la pulpe entoure plusieurs graines. La saveur de sa chair acidulée est très agréable. Il est consommé en jus, en pâte de fruits et est un ingrédient classique de la cuisine indienne. On se le procure maintenant facilement en France dans la plupart des grandes surfaces.

Brésil (forêt amazonienne) : se consomme tel quel, on casse la coque comme celle d'une cacahuète et l'on mange la chair en veillant à bien recracher les gros pépins très durs.

Égypte : le tamarin est d'abord préparé (la coque est enlevée) puis roulé en boules et sêché à l'air libre ; il est ensuite consommé en infusions froides, mélangé à des fleurs d'hibiscus

Inde : Il entre dans la composition de plusieurs massalas.

Maurice : il entre dans la composition de plusieurs chutneys (mangue verte, coriande, menthe etc.). Il est aussi utilisé dans la sauce d'un poisson au curry. L'été, on peut l'apprécier tout simplement en jus, écrasé avec du sucre de canne roux ou blond. On pourrait appeler cela une "tamarinade", comme on dirait limonade. Sa pulpe est aussi utilisée pour faire briller les ustensiles en cuivre.

Mexique et autres pays d'Amérique latine : le tamarin entre dans la composition du tamarindo, une confiserie salée, acide et fortement pimentée.

Réunion : il sert notamment à faire des sirops.

Thaïlande : il entre dans la composition de plusieurs plats et principalement dans la composition des diverses sauces piquantes. Le tamarin vendu en France est surtout thaïlandais.

Tangerine

The Tangerine (Citrus reticulata) is an orange or red colored citrus fruit.
They are smaller than most oranges, and the skin of some varieties peels off more easily. The taste is often more sour, or tart, than that of an orange.

Good quality tangerines will be firm to slightly hard, heavy for their size, and pebbly-skinned with no deep grooves, as well as orange in color. Peak tangerine season is short, lasting from November to January in the Northern Hemisphere.

The Honey tangerine, originally called a murcott, is very sweet, as its name suggests. Other popular kinds include the Sunburst and Fairchild tangerines

One of the oldest and most popular varieties is the Dancy tangerine, but it is no longer widely grown [1]. The Dancy was known as the zipper-skin tangerine, and also as the kid-glove orange, for its loose, pliable peel. Its peak season is December, so children would often receive one in their Christmas stockings.

Tangerine flavor is used in bottled juice or gatorade soft drinks, and the fresh fruit can be used in salads, desserts and main dishes. It is, however, most commonly eaten out of hand. Tangerines are a good source of vitamin C, folate and beta-carotene. They also contain some potassium, magnesium and vitamins B1, B2 & B3.

The number of seeds in each segment (carpel) varies greatly (up to 59).

Historically, the name tangerine comes from Tangier, Morocco, the port from which the first tangerines were shipped to Europe. The adjective tangerine, from Tangier or Tanger, was first recorded as an English word in 1710.

A popular alternative to tangerines are clementines, which are also a variant of the mandarin orange.

Abricot

Étymologies
L'étymologie du nom est intéressante : le mot est passé du latin au français via le grec, l'arabe, l'espagnol puis le catalan. Les Romains le nommaient præcoquum, c'est-à-dire « (le fruit) précoce » ; les Grecs ont emprunté le mot sous la forme πραικόκιον praikókion, puis les Arabes aux Grecs sous la forme أَ ʾal barqūq (sachant qu'il n'y a pas de son /p/ en arabe, celui-ci a été remplacé par /b/, qui en est le plus proche ; le mot a aussi subi une métathèse). Ensuite, les Espagnols, en contact avec les Arabes, en ont fait un albaricoque en agglutinant l'article au nom (le processus implique aussi une voyelle anaptyxe). Le mot est passé en France par le catalan albercoc, devenu en français aubercot. C'est cependant la forme espagnole (albaricoque) qui nous a donné abricot, en concurrence avec aubercot. Seul le premier est resté.

Description C'est un fruit charnu, une drupe, de forme arrondie, possédant un noyau dur contenant une seule grosse graine, ou amande. La chair est sucrée, juteuse, orangée et ferme. La peau, dont la couleur peut aller du jaune au rouge, est parfois piquetée de « taches de rousseur » et se mange. La couleur rouge n’est pas gage de maturité et l'abricot ne mûrit plus après sa cueillette.

Histoire
Contrairement à ce qu’indique le nom latin de l’espèce (armeniaca), l’abricotier ne vient pas d’Arménie, mais des hautes régions montagneuses du Nord-Est de la Chine. Il aurait été domestiqué il y a plus de 4 000 ans par les Tadjiks, ou par un autre peuple ancien de cette région de l’Asie, qui sélectionnèrent des variétés particulièrement riches en sucre. Un siècle avant notre ère, les légionnaires romains l’introduiront en Grèce et en Italie. Toutefois, il ne sera introduit en France qu’au XVe siècle et sa culture ne s’y établira véritablement que trois siècles plus tard, à peu près à la même époque où les missionnaires espagnols l’implanteront dans le Sud de la Californie, où il sera rapidement adopté.

Variétés
Parmi les nombreuses variétés existantes, on peut citer les plus couramment produites en France, par ordre d'arrivée sur les étals :
Early Blush, Tomcot,Orangered, Jumbocot, Kioto, Bergarouge,Polonais ou Orangé pour le bassin Languedoc-Provence.
Principalement Bergeron en Rhône-Alpes.
Rouge, Hélèna et Royal du Roussillon

pour la cuisine On consomme l'abricot frais, mais aussi séché (abricot sec) ou préparé de diverses façons : compote, confiture, tartes, abricots au sirop (en conserves), ainsi que dans des plats salés, comme le lapin aux abricots et aux panais, une recette anglaise. Dans certains pays, comme le Pakistan, on consomme également l'amande située dans le noyau de l'abricot. Dans les variétés commercialisées dans les pays occidentaux, cette amande est consommée en huile (huile d'abricot) et entre dans la composition du persipan en Europe du nord (à la différence du marzipan, dans lequel figurent des amandes) et du fameux biscuit amaretti en Italie. Une eau-de-vie d'abricots s'élabore dans le centre du Valais : elle porte le nom d'abricotine.

ความเครียด

ความเครียด
ความเครียด เป็นกลไกตามธรรมชาติของร่างกาย เป็นปฏิกิริยาของร่างกายและจิตใจของเราในการปรับตัวต่อ สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น ต่อสถานการณ์ที่เปลี่ยนไป เพื่อเตรียมตนเอง และสามารถเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นได้อย่าง ไม่คาดคิด
ในทางจิตวิทยา ถือว่าความเครียดเป็นทั้งสัญญานเตือนภัย และทั้งยังเป็นตัวกระตุ้นทำให้เรารู้สึกตื่นตัวต่อเหตุการณ์ ที่เราต้องเผชิญ เราต้องเข้าใจก่อนว่าความเครียดเป็นความปกติอย่างหนึ่งของมนุษย์เพราะร่างกายและจิตใจของคนเราจะมี ความอดทนต่อสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงได้ระดับหนึ่ง เมื่อมีสิ่งต่างๆมากระทบ ร่างกายและจิตใจจะเริ่มมีปฏิกิริยาเพื่อบอกให้ เรารู้ว่าเราจะรับ สิ่งที่เรียกว่า ความเครียด ได้มากแค่ไหน
ความเครียดเกิดจากอะไร
สภาพปัญหาที่เกิดขึ้นในชีวิต เช่น ปัญหาการเงิน การงาน การเรียน ครอบครัว สุขภาพ ความขัดแย้งระหว่างบุคคล ฯลฯ รวมถึงการมีการเปลี่ยนแปลงในชีวิต
การคิดหรือการประเมินสถานการณ์ของบุคคล สถานการณ์ต่าง ๆ อาจไม่ได้ส่งผลกระทบโดยตรงต่อบุคคล แต่เกิดจากการที่เราแปลความหมายต่อสถานการณ์นั้น ๆ และตอบสนองต่อความหมายที่แปล ดังเราจะ สังเกตได้ว่าคนที่มองโลกในแง่ดี มีอารมณ์ขัน ใจเย็น จะมีความเครียดน้อยกว่าคนที่มองโลกในแง่ร้าย เอาจริงเอาจังกับชีวิต ใจร้อน
ความเครียด เป็นทั้งประโยชน์และโทษ แต่ความเครียดที่เป็นโทษนั้น เป็นความเครียดชนิดที่เกินความจำเป็น แทนที่จะเป็นประโยชน์กลับกลายมาเป็นอุปสรรคและอันตรายต่อชีวิต เมื่อคนเราอยู่ในภาวะตึงเครียด ร่างกายก็จะเกิดความเตรียมพร้อมที่จะ สู้ หรือ หนี โดยที่ร่างกายจะมีการเปลี่ยนแปลงต่างๆ เช่น หัวใจเต้นแรงและเร็ว หายใจถี่มากขึ้น กล้ามเนื้อหดเกร็งพร้อมรับสถานการณ์ อุณภูมิร่างกายสูงขึ้น มีเหงื่อออก ฯลฯ เมื่อวิกฤตการณ์ผ่านพ้นไปร่างกายจะกลับสู่ภาวะปกติ แต่ความเครียดที่เป็นอันตราย ก็คือความเครียดที่มากเกินความจำเป็น เมื่อเกิดความเครียดแล้วจะมีอาการต่างๆคงอยู่ไม่ลดหรือหายไปเพื่อกลับสู่สภาวะปกติ เราลองมาดูกันดีกว่าว่าความเครียดนี้มีกี่ระดับ
ระดับของความเครียด
ความเครียดระดับปกติ เป็นระดับที่กระตุ้นตัวของเราให้ดำเนินชีวิตตามระบบของของสังคมที่เหมาะสม เช่น การที่ตื่นนอนแต่เช้า การที่ต้องพูดหน้าชั้น ฯลฯ เป็นระดับความเครียดที่เป็นประโยชน์
ความเครียดมากกว่าปกติเล็กน้อย อาจเกิดขึ้นในบางช่วงของชีวิต หรือมีเหตุการณ์บางอย่างเป็นครั้งคราว เช่น การเตรียมตัวสอบปลายเทอม การเร่งส่งงานบางอย่าง ฯลฯ
ความเครียดระดับปานกลาง เป็นสิ่งที่เป็นปัญหาเรื้อรังและยาวนาน เช่น ตกงานมาหลายเดือน มีหนี้สินมาก เจ็บป่วยมานาน ฯลฯ
ความเครียดระดับสูงสุด คือ เครีดมากอาจเกิดจากเรื่องสุดวิสัย เหตุการณ์รุนแรงไท่คาดฝัน เช่น เกิดอุบัติเหตุ ภัยธรรมชาติ คนในครอบครัวเสียชีวิต ฯลฯ
คุณเครียดแล้วหรือยัง
การรู้เท่าทันความเครียด เริ่มต้นเราต้องรู้ตัวเราเองก่อนว่าเราเครียดหรือไม่ โดยพิจารณาจากความผิดปกติที่เกิดขึ้นจาก ทางร่างกาย จิตใจ และพฤติกรรม ซึ่งเราจะสังเกตได้จากสิ่งเหล่านี้
ความผิดปกติด้านร่างกาย ได้แก่ ปวดศีรษะ ไมเกรน ท้องเสียหรือท้องผูก ถอนหายใจบ่อย ๆ ใจสั่น เหงื่อออกตามมือเท้า นอนไม่หลับหรือง่วงหงาวตลอดเวลา ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ เบื่ออาหารหรือกินมากกว่าปกติ ท้องอืดท้องเฟ้อ อาหารไม่ย่อย ประจำเดือนมาไม่ปกติ เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ มือเย็นเท้าเย็น ผิวหนังเป็นผื่นคัน เป็นหวัดบ่อย ๆ แพ้อากาศง่าย เป็นต้น
ความผิดปกติด้านจิตใจ ได้แก่ กังวล คิดมาก ฟุ้งซ่าน หลงลืมง่าย ไม่มีสมาธิ หงุดหงิด โกรธง่าย ใจน้อย เบื่อหน่าย ซึมเศร้า เหงา ว้าเหว่ หมดความรู้สึกสนุกสนาน สิ้นหวัง เป็นต้น
ความผิดปกติด้านพฤติกรรม ได้แก่ สูบบุหรี่ ดื่มสุรามากขึ้น ใช้ยาเสพติด ใช้ยานอนหลับ จู้จี้ขี้บ่น ชวนทะเลาะ มีเรื่องขัดแย้งกับผู้อื่นบ่อย ๆ ดึงผม กัดเล็บ กัดฟัน ผุดลุกผุดนั่ง เงียบขรึม เก็บตัว เป็นต้น
ผลของความเครียดต่อชีวิต
ผลต่อสุขภาพทางกาย ได้แก่ อาการไม่สบายต่างๆ เช่น ปวดหัว ปวดเมื่อยตามส่วนต่างๆของร่างกาย ความผิดปกติของหัวใจ ความดันโลหิตสูง โรคกระเพาะ อาการท้องผูกท้องเสียบ่อยๆ นอนไม่หลับ หอบหืด เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ ฯลฯ
ผลต่อสุขภาพจิต นำไปสู่ความวิตกกังวล ซึมเศร้า กลัวอย่างไรเหตุผล อารมณ์ไม่มั่นคงและเปลี่ยนแปลงง่าย หรือป่วยด้วยโรคประสาทบางอย่าง
นอกจากที่กล่าวมา ความเครียดส่งผลต่อร่างกายและจิตใจแล้ว มันยังส่งผลต่อไปถึงประสิทธิภาพในการทำงาน สัมพันธภาพต่อครอบครัวและบุคคลแวดล้อม ซึ่งเมื่อประสิทธิภาพในการทำงานตกต่ำ สัมพันธภาพกับคนอื่นๆแย่ลง จิตใจย่อมได้รับผลตึงเครียดที่ซ้ำซ้อนมากขึ้น ซึ่งนับว่า ผลของความเครียดมีส่วนสัมพันธ์ ทั้งร่างกาย จิตใจ สังคม และสิ่งแวดล้อม
คิดอย่างไรไม่ให้เครียด
ความคิด เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้คนเราเกิดความเครียด หากรู้จักคิดให้เป็น ก็จะช่วยให้ลดความเครียดไปได้มาก
1. คิดในแง่ยืดหยุ่นให้มากขึ้น อย่าเอาแต่เข้มงวด จับผิด หรือตัดสินผิดถูกด้วยตัวเองและผู้อื่นอยู่ตลอดเวลา จงละวาง ผ่อนหนักเป็นเบา ลดทิฐิ รู้จักให้อภัย ไม่ถือโทษโกรธเคือง หัดลืมเสียบ้าง ชีวิตจะมีความสุขมากขึ้น
2. คิดอย่างมีเหตุผล อย่าด่วนเชื่ออะไรง่าย ๆ แล้วเก็บเอามาคิดวิตกกังวล ให้พยายามใช้เหตุผล ตรวจสอบข้อเท็จจริง ไตร่ตรองให้รอบครอบเสียก่อน นอกจากจะไม่ต้องตกเป็นเหยื่อให้ใครหลอกได้ง่าย ๆ แล้วยังตัดความกังวลได้ด้วย
3. คิดหลาย ๆ แง่มุม ลองคิดหลาย ๆ ด้าน ทั้งด้านดีและด้านไม่ดี เพราะไม่ว่าคนหรือไม่ว่าเหตุการณ์ใดก็ตาม ย่อมมีทั้งส่วนดีและไม่ดีประกอบกันทั้งนั้น อย่ามองเพียงด้านเดียวให้ใจเป็นทุกข์ นอกจากนี้ควรหัดคิดในมุมของคนอื่นบ้าง เช่น เพื่อนจะคิดอย่างไร จะช่วยให้มองอะไรได้กว้างไกลกว่าเดิม
4. คิดแต่เรื่องดี ๆ ถ้าคอยคิดถึงแต่เรื่องร่าย ๆ เรื่องความล้มเหลว ผิดหวังหรือเรื่องไม่เป็นสุขทั้งหลาย ก็จะยิ่งเครียดกันไปใหญ่ ควรคิดถึงเรื่องดี ๆ ให้มากขึ้น เช่น คิดถึงประสบการณ์ที่เป็นสุขในอดีต ความสำเร็จในชีวิตที่ผ่านมา คำชมเชยที่ได้รับ ความดีของแฟน ความมีน้ำใจของเพื่อน ฯลฯ จะช่วยให้สบายใจมากขึ้น
5. คิดถึงคนอื่นบ้าง อย่าคิดหมกหมุ่นแต่ตัวเองเท่านั้น เปิดใจกว้าง รับรู้ความเป็นไปของคนใกล้ชิด และใส่ใจที่จะช่วยเหลือ สนใจปัญหาของผู้คนในสังคมบ้าง บางทีอาจพบว่าปัญหาที่กำลังเครียดอยู่นี้ช่างเล็กน้อยเหลือเกิน เมื่อเทียบปัญหากับของคนอื่น ๆ คุณจะรู้สึกดีขึ้น และยิ่งถ้าได้ช่วยเหลือคนอื่นจะสุขใจขึ้นเป็นทวีคูณ
วิธีลดความเครียดมีหลายวิธี
วิธีแก้ไขที่ปลายเหตุ ได้แก่การใช้ยา เช่น ยาหม่อง ยาดม ยาแก้ปวดหัว ยาลดกรดในกระเพาะ ยากล่อมประสาท ยานอนหลับ ยาลดความเครียด แต่่วิธีดังกล่าวไม่ได้แก้ไขความเครียดที่ต้นเหตุ อาจจะทำให้ความเครียดนั้นเกิดขึ้นได้อีก และอาจจะผลต่อเนื่อที่ต้องพึ่งการใช้ยาในระยะยาว
วิธีแก้ไขที่ต้นเหตุ ได้แก่
แก้ไขเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตที่ก่อให้เกิดความเครียด เช่น งานอดิเรกที่ชอบ ฝึกบริหารร่างกายและออกกำลังกายอย่างง่ายๆ
เปลี่ยนแปลงนิสัยและทัศนคติต่อการดำเนินชีวิต เช่น ประณีประณอม ลดความเข้มงวดบางอย่างในชีวิต ลดการแข่งขัน
หาความรู้ความเข้าใจในโภชนาการ เช่น รู้ว่าอาหารเครื่องดื่มชนิดใดส่งเสริมความเครียด เช่น เหล้า อาหารมัน
สำรวจและเปลี่ยนแปลงทัศนคติต่อตัวเองและผู้อื่น มองตนเองในแง่ดี และมองผู้อื่นด้วยความเข้าใจ
สำรวจและปรับปรุงสัมพันธภาพต่อคนในครอบครัวและสังคมภายนอก
ฝึกผ่อนคลายความเครียดโดยตรง เช่น การฝึกหายใจให้ถูกวิธี การฝึกสมาธิ มีสติกับการทำงาน การออกกำลังกายอย่างง่ายๆ การฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อ การนวด การสำรวจท่านั้ง นอน ยืน เดิน การใช้จิตนาการผ่อนคลายความเครียด